17 Kasım 2016, Perşembe
saat: 22:51
Sana en son yazdığımda hala iki kişiydik. Artık 3 kişilik bir aileyiz.
Büyük güne uyandım sevgilimle hazırlandık bindik arabamıza açtık müziğin sesini şarkı söyleyip dans ederek düştük yollara :) son zamanlarda çocuk o kadar çok sıkıştırıyordu ki yürümekte bile zorluk çekiyordum. 2 ay yatak istirahati boşuna değildi. Odama çıktık Dr geldi ve beklenen soru; "hazır mısın?" böyle bir bilinmeze nasıl hazır olunur ki? Çok geçmeden gelip bir anda alıp ameliyathaneye götürdüler. Yolda hala aileler spinal olmamam konusunda beni ikna etmeye çalışıyordu. Anneler ağlak gözlerle herkeste soğuk bir ölüm sessizliği ile beni yolcularken ben gülücükler saçarak gittim ameliyathane ye.
Buz gibi bir oda ve beni bekleyen 22 kişilik bir ekip. Yuh! 3 kadın doğum bir kardiyolog yaptı ameliyatımi. Her şey yolunda gideceği konusunda umudumu hiç kaybetmedim. Ara ara kabus gibi kanamalarım olsa da hastanede yatmak zorunda da kalsam. Doktorum karşısına alıp masada kalabilirsin de dese kızımın dünyaya geleceğinden emin olduğum için umudum hep vardı. Ve Dr uma da cidden güveniyorum.
Sonunda belden assagiyi hissetmemeye başladım kalp atışlarım kulağımda yankılanıyor vücudumda dokunuşlar baskılar hissediyorum çok yoğun bir baskı, çekilme hissi ve ses sonrası bir ağlama başladı pembe bir kızın oldu dediler herkes alkış yaptı bir anda içerideki gerginlik yerini kikirdemeye bıraktı. biraz sonra getirdiler ohyyy portakal kadar bir kafa sıcacık yanaklarını yüzüme deydirdiler aman allahım hayatımda bu kadar mutlu olduğumu hatırlamıyorum. Sonra onu kuveze götürdüler bir yandan ameliyatim devam ediyor. Bagrismalar kan kaybediyor kan kaybediyor! Nabzı kaç tansiyon kaç kan bağlayın bilmem n yapın şurayı tamponla burayı kes kapat doğra panik içinde beni tamir etmeye uğraşan insanlar ve ne yazık ki olan biteni duyup canım yanmasa bile hissetmek baya sinir bozucu bişeydi. Bebeğim gittikten sonra yaklaşık iki saat sürdü. Ve hala hayattayım ☺☺☺
Uyuşukluk geçtikten sonra yaşadığım ağrılar acılar aman tanrım. Böyle bir acı yok. Her şey bitti derken sanki şimdi de fiziksel olarak zorlanıyorum. Dr geldi bir sürü anlattı." Ağrın olacak. Çok olacak bir sürü işlem yaptık kendini normal sezeryanlilarla kıyaslama moralin bozulur sen daha fazlasını yaşayacaksın ama geçecek bak neler atlattın. Bebeğini de kucağına aldığında hepsi gececek"
Sonra...
Gelenler.... Gidenler....
Ağrı ağrı ağrı....
İlk gece ayağa kaldırmaya çalıştılar öyle bir acı yaşattı ki az daha kusacaktim . Sonra zorlamamaya karar verdiler. Ve beni tekerlekli sandalye ile kızıma götürdüler.
Offf minnacık pembis bir kız her yerinden kablolar hortumlar çıkıyor. onu görünce bütün ağrılarım acılarım dindi sanki. Önce bi kötü oldum onu o şekilde görünce sonra bunlar genel olarak beklenen şeyler durumu iyi dediler. Kanatlanıp uçacak gibiydim. Hele bir de dokunmama izin verdiler ya dünyalar benim oldu.
Acılar ağrılar ve sürekli uyarılarla geçen iki gecenin sonunda beni taburcu etmeye karar verdi Dr. Ama bebeğim hala kuvezde kalacaktı. Mecburen eve geldik ağrılar deli gibi çöktü üstüme araba sarsikdikca organlarım yer değiştiriyor sanki. Metanetli olmaya çalışıyorum ama duyduğum acı ah! Uh! Sesleri çıkarmama engel olamıyor. Taburcu olduktan sonra her gün iki posta hastaneye gidiyorduk. Nineler gibi 1 m mesafeyi 5 dk da ancak yuruyebiliyordum. Bunlarin hiç bitmeyeceğini sandım. 3 gün olmuştu ve hala sütüm gelmemişti. O gün ilk defa kızımı kucağıma verdiler ten teması ile kucağımda durdu. Eve döndüğümde sütüm geldi. İnanılmaz bir mutluluk. Sonra sürekli süt götürmeye başladık. Dr gelip doğrudan emzirmemi istedi. 30 Temmuz da kızımla bir olduk. Artık normal anne-bebek ilişkimiz vardı. Hayatımın en güzel doğum günü hediyesi. Ardından kilo takibi ve 1 haftanın sonunda kızım taburcu oldu. Hemşireler giderken sıra oldu kapıda. Bunu bana bırak sen yine yaparsın demezmi bir tanesi! Ehuheheh hı hıı oldu canım tabi!
Herkes ne kadar minik ne kadar minik diyip dursa da. Kritik enfeksiyon riski var diyip yollasada umudumu hiç kaybetmedim. Onca ağrı izdirap ile Dr un dediği gibi sadece ben ilgilendim. Benim dışımda kimse dokunamadı kızıma. Yasak 2 aylık olduğunda kalktı. Ama o zaman da benim ağrılarım hafiflemisti. Olsun... Kızım iyiydi artık ben de iyiydim...
Tam derin nefes alacaktım ki doktor kontrolünde kalbinde bir ufurme duydu ve acilen kardiyoloji görsün istedi. Tabiki hemen gittik ve acı gerçek minik kızımın kalbinde iki tane delik varmış. Yıkılmıştım. Bu haber omuzlarıma ölüm gibi çöktü. Çaresi olan bir şey olmasına o kadar büyük sorunlar atlatmamiza rağmen bunu duymak derin bir korku yaşattı bana. Sonrasında yeni bir serüven başladı. En iyi doktor vs... Herkes prematüre bebeklerde sık görülen bir şey korkma kapanır dediyse de duygularıma yenik düştüm. Ta ki Cem in babası net ve kesin konuşana dek. Kendisi bu konuda uzman profesör.
Günler günleri kovaladı göğüslerim yara oldu kanadı zorla emzirdim, her seansta uyuyor uyandırmam gerekiyor güçsüz olduğundan ve sarılık yüzünden sürekli uyumak istiyordu uyur uyanık emmesi 1 saati buluyordu.bir saatin ardından sütümü sagip kaşıkla besliyordum. Sonra tekrar 2 saat doluyor tekrar başlıyor bu böyle kısır döngü olarak devam ediyordu. Ağrılarım bir yandan, uykusuzluk, yorgunluk üzüntü hepsiyle aynı anda yüzleşmek zorundaydım. Allahtan kilo alımı arttı kilo aldıkça mutlu oldum kızım büyüyordu. Sonunda Dr kontrol günü gelmişti. Ve güzel haber kızımın kalbindeki tehlikeli delik kapanmisti. Aman allahım yerimde duramadım mutluluktan.
Artık normal bir bebek. 1 ay erken doğduğu için 1 ay geriden takip ediyor gelişim süreci. Ama İyice kilo aldı ele avuca geliyor bana gülücükler saçıyor o kadar mutluyum ki. Dünyanın en güzel duygusuymus meğer...
Benim prematürem büyüdü bebek oldu.
Dünya prematüreler günü tüm minik savaşçılara kutlu olsun...
