28 Kasım 2016, Pazartesi
saat: 08:26
Günaydın günce.
Aslında ziyadesiyle önemsiz bulduğum konularla ilgili insanlar bana önemsiz olduğunu söylediği zaman birden önemseme yanılgısına başladığımı fark ettim. Al sana yeni bir challenge!
Önemsemediğimi düşünmeye başladığım bir şey dün birden bitme durumuna geldi. Eskiden olsa kahrımdan ölürdüm, çünkü hırslarım vardı hala hayata dair. Ben bitti demeden bitemez modunda... Şimdi bitse daha iyi olabilir aslında diyorum ama yine de bir yerimi kemiren bir şeyler var tabii, kaşınıyorum da.
Garip bir durum. Normalde asla kendimi böyle bir konuda dinlemeye yeltenmem tabii. Ama yine de hem herşeye gücümü toplamaya başlamışım gibi, hem de en küçük fiskede yere serilebilirmişim gibi hissediyorum. Göze alabilir miyim, alsam mı bilmiyorum. Şimdi kar var, soğuk var, kış vs depresyon havaları. Bünye kaldırır mı... ne olur...
Günce bana bir haller oluyor diyeceğim ama bu dönemde banal kaçıyor. Çünkü TR'de kalakalmış hiçbir tanıdığım normal değil. Aslında dünya üzerinde tanıdığım kimse de normal değil. Çünkü normal algısı bundan 10 yıl öncesinde falan kaldı belki de. Normali yedik biz, tükettik, harcadık hunharca...
Şimdi kimse kimseye, hiçbir şeye, 1 dakika sonrasına dahi güvenmiyor, güven de vermiyor. Gün yüzüne çıkmamış şekilde sevimsiz şeyler dönüyor. Ve ben hala benliğimi dinlesem mi düşüncesindeyim.
Sevgiler
Cris
