05 Şubat 2017, Pazar
saat: 10:29
Bir insan düşünün geçmişinden gram ders çıkaramasın, hep aynı hataları tekrarlasın. İşte o benim.
Hata olduğunu bilerek yapmıyorum da aslında bu kez yaptığım şey o an bence doğru şey oluyor. Doğruluğu benim intisiyatifimde tabi o an başkası bu yaptığıma yanlış diyebilir göreceli olarak haklıda sayılır.
Hataları hatayla örtmek benim karakterim, bu yüzden sanırım tüm yaşanmışlıklarım yarım yamalak, bu yüzden herkesin damağında kalmış bir hayal kırıklığı olmaktan öteye geçemiyorum.
Evet bugün kendimi tefe koydum ve hesaplaşıyorum. Peki bu ne işe yarayacak, ben düzelecek miyim? Hiç sanmıyorum, bugün işler yolunda gitse yarın gene herşey dünü aratacak kıvama gelecek. bu hep böyle oldu, yarında böyle olacak, bir ay sonra da bir yıl sonra da..
Bu nasıl bir hayat yarabbülalemin.
Kocaman dünyamı ufalttıp tek bir odaya çekildim, her gün deniz kenarında bi bardak kahve ile kitap okumak,film izlemek,müzik dinlemek isteğimden başka bir ihtiras bırakmadım içimde.
Çarpanlarımı ayırdım, sadeleştim. Kabullendim artık benden o geçmişte düşündüğüm adam olmayacak, tek isteğim bir roman yazarı olmak artık. Daha fazla üzerime gönderme şu kara bulutları. Nefes alamıyorum artık, eskiden hacim açar ,yaşam boşluğu yaratırdım kendime artık bunu yapmak için güç bulamıyorum kendim de.
Tükendim.
