08 Şubat 2017, Çarşamba
saat: 11:17
Bir çocuk doğurdum, anneannem gibi oldum.
Duygusallıktan ölücem, aklım hep eski günlerde
Hep duygusalım, dokunsan ağlayacağım.
Bir hastalık sanıyorum, belki depresyondayım diyorum
Önce etrafıma bakıyorum ve evet hastayım diyorum
Sonra 1-2 yabancı anne okuyorum blogger veya instagram fotosu altı yazıları vs. Diyorum tamam işte böyleyim ben, demek normalmiş.
Hamileliğimi çok özlüyorum. Tabiki çektiğim ağrıları ve zorlukları değil. Tek bedendeymişiz, bu inanılmaz bir şey ve ilk olduğu için bilmiyorsun. Hep çile gibi düşündüm onu içimdeyken, korktum da ama baksana şimdi sevgisinden ölüyorum.
It took 9 months to feel that way. Ama dışarda 9 ay.
Geri dönüp tekrar yaşamak istiyorum o anları, daha bilinçli.
Sonra yenidoğan halleri. O aşırı masum, minicik, mırıl mırıl hareket etmeye çalışan halleri. Bir fotoğraf görüyorum, o sadece bir fotoğraf olmuyor benim için, o anı hatta o günü komple yaşıyorum.
Nasıl seviyorum belli değil artık. Tam diyorum ki daha fazla sevemem, bir de bakıyorum daha fazla seviyorum :))
Her halini özlüyorum deli gibi.
Bu duygu insana 5 çocuk bile yaptırır, zor da olsa hepsine baktırır.
Babaları hem şanslı hem de şanssız buluyorum. Hissetiklerimin 1000de 1ini hayatı boyunca hissedemeyecek ama çok da rahat bir hayatları var..
Ain't no hood like motherhood diyor bitiriyorum :)
