16 Mart 2017, Perşembe
saat: 15:58
Roman fena gitmiyor.Aslinda bu romani yazma konusunda tereddütlerim çok fazlaydi. Kurgusal seyler yazmak cok ince işcilik isteyen birşey. Karakterleri oturtmak, açik vermemeye calısmak,akici diyaloglar vs vs. Gercekten hiç kolay değil ama gene de yeni yetme bir yazar adayi için fena gitmiyorum.
Ara ara can yayınlarına gidip adamları darladığım da oluyor nasıl olmuş, nasıl nasıl nasıl diye:p
Yazdıgım hıkayede ki karakterlerin hemen hepsi gercek. Gerçek olmasina gerçekler tabi ama hepsi kafamda ki kurguyla birlikte yaprak misali gibi ordan oraya sürüklendiler. Stevic ve ilic disinnda kimse birbirini tanimiyor normalde ama ben onların hepsini birbirleriyle tanısıyorlarmış gibi rollere soktum.
Onlari bu sekilde bağlayabilmek bana garip bir güç veriyor. Kendimi tanri gibi hissediyorum.Onlarin kaderlerini tayin ediyorum,yazgilari kalemimin ucunda ama ilk 50 sayfa itibariyle anladim ki Tanri olmak insan olmaktan çok daha zormuş.
Yaratmanin neden sadece ona mahsus olduğunu şimdi daha iyi anliyorum.
Gerçi tanrı olmak gibi bir ideam yok, power rangers olsam yeter.
www.youtube.com/watch?v=352IcwNtYTQ
