26 Mart 2017, Pazar
saat: 16:59
Sanırım hayatımın en önemli konuşmasını yaptım, en son aslının anaokulunun açılışında yaptığım konuşmada bu kadar kasılmıştım. Gerçi o topluluk önünde olduğu içindi. Bunda el kadar çocukla beraberdim.
Çınarın olayları muhakeme yeteneğinin bu kadar erken gelişmiş olması gerçekten inanılmaz. Bu benim işimi kolaylaştırdı aslında ama aynı derecede zorlaştırdı da.
Ona geçen gün buraya ona anlatacağım şeylerle ilgili bir yazıyı toplamıştım kopya çekerim diyordum ama hiç öyle olmadı. Tamamen spontane gelişti.
Kardeşinin olmasını istemiyor musun diye sordum. Bana istiyorum ama daha erken daha ben büyümedim dedi abahahsdhajdhjasd
Çocuk psikolojisi çok acayip şimdi buna katıla katıla gülüyorum yazarken ama o an kendimi tutmak zorunda kaldım. Çünkü onu kırabilir,gücendirebilir,psikolojisini etkileyebilirdim.
Bizim zamanımız ne güzeldi ya hiç yoktu böyle psikoloji felan.
Neyse kendimi örnek vermek her zaman işe yaradığı için bu kozu oynadım. Hemen hemen aynı yaşlarda abi olduğumu ve o günden beri herşeyin daha güzel ve renkli olduğunu anlattım onun anlayabileceği kelimeleri seçerek.
Pek yüzünü güldüremedim ama ikna ettim onu. Sonra içeri burcu girdi bi on dakika sonra onları sarmaş dolaş görünce olayın tatlıya bağlandığını gördüm.
Nihayetinde olay hallolmuş oldu. Çocuk yetiştirmek ne zor ya. Daha dayısıyken böyleyse babası olduğumda demek ayvayı yemiş olucam.
Ama varsın yiyeceğimiz ayva olsun ben gene de istiyorum bir çocuğum olmasını.
www.youtube.com/watch?v=Id8PAX1r7uw
