31 Mart 2017, Cuma
saat: 16:59
Kaş gündür yazıcam bir türlü kısmet olmadı günce. Gelenler gidenler ve gece uykusuzlukları gündüz şekerlemeleri derken oğlumla geçirdiğim her anın tadını çıkarmaya çalışıyorum. Kuzum büyüyor ve çok şükür herşey yolunda. Şimdi doğum hikayeme gelelim..
11 Mart Cumartesi gecesi kuzum karnımda tepinip durdu ve gecenin 4 üne kadar uyuyamadım. Sonra benden bişey geldi meğer şu nişan dedikleri şeymiş. Eşimi uyandırdım ve ne olur ne olmaz bir gidelim dedim. İyi ki gitmişiz çünkü nst te tek çizgi de olsa doktorun kafasını kurcalayan bir sonuş çıktı. Beni eve göndermediler ve 2. Kez nst ye aldılar. Bu sırada olan oldu yatakta yatarken suyum geldi. Ben bir heyecanla eşim ayrı heyecanla hemen hemşire butonuna bastık. Doğum başladı diye gülücükler attı kadın ama ben karışık duygular içerisinde acaba sancım ne zaman gelecek diye kendimi dinledim durdum. Sancı yoktu hatta açılma da yoktu. Pazar günü olduğundan doktorum hastanede değildi ama yola çıkmıştı. Bu arada benim sonuçları whatsapp tan ona iletmişler ebeler bından bahsederlerken beni normal doğum için ikna etmeye çalışıyolardı. Eğer maksimum 38.haftanın sonunda sancı işe doğuma gitseydim normal doğum yapacaktım ama artık 40. Haftaya gelmiştim ve sabrım doruktaydı. Bebeğim içerde kordonu dolanır mı kakasını yer mi gibi endişeler nedeniyle beni sezeryana alın dedim. Tabi beni hazırlamaları derken öğlen 12:00 de sezeryana girdim ve 30 dk sonra hastanedeki o kalabalığı idrak etmemle bebeğim nerde diye sorduğumu hatırlıyorum. Odaya ilk ben geldiğim için bebeğin neden gelmediğini bir tersliğin olup olmadığını sorup duruyordum. Zaten sezeryana girmeden eşime tembihlemiştim ben narkozdan çıkınca hemen bebekle ilgili bilgi ver bana demiştim. İnsanlar hep bir ağızdan bebek çok iyi merak etme derlerken bir baktı. Ki karnım dümdüz olmuş. Kaburga kemiklerim midem mesanem herşeyim rahatlamış. Bir yandan da hüzünlendim artık bebeğim içimde değil o anları çok özleyecektim. Kasığımda canımı yakam bir acı vardı evet kesikti bu. Her ne hikmetse doğumdan 2 saat sonra ayağı kalktım yürüdüm tüm ihtiyaçlarımı karşıladım. Hemşireler hastane tarihine geçtiğimi döylediler. Bu kadar kısa sürede sezeryandan çıkıp toparlanabilen birini ilk kez gördüklerini söylediler. İşte anne olmanın verdiği gücü ilk kez o an anladım. Az bir zaman sonra sıcacık pembe renkli küçük bir canlı getirdiler üzerime koydular. Canım oğlumdu ve nasıl ağlıyordu kuzum. Narkoz nedeniyle 2 gün sütüm donmuştu sanki ama sonra eve gidince herşey yavaş yavaş yoluna girdi. Hamilelikte aldığım 11 kilonun 8 i doğumla gitti. Geri kalan da umrumda değil çünkü emzirdiğim için dünyanın en aç insanı benim. Deli gibi yiyorum günce. Bebeğim doydukça ben doyuyorum. Bir pırt sesine bu kadar sevineceğimi düşünmezdim.. Tüm bunlar için şükürler olsun. Rabbim tüm çocukları korusun... amin.
