13 Nisan 2017, Perşembe
saat: 16:52
İnsanın hayatı ne kadar değişirse değişsin kendini farklı hissetmesi mümkün değil galiba. Babam hep der ya, 'ben 16 yaşındayken de bendim, şimdi de benim, aradaki farkı aynadan başka bir yerde göremiyorum' diye. Şehrazad değilim ben artık, şehrin kızı olmayalı çok oldu. (Dünyazad deseymişim zamanında daha uygun olurdu.) Yollarım da benim değil artık, evim var. Çiftliğim, bahçem, hayvanlarım var. Bırakamıyorum değil, bırakmak istemiyorum bile. Sırtımda çantayla taban tepmektense arka bahçede kırık sandalyemde oturup tavukları seyretmek daha cazip geliyor. Gene de benim işte. Dün eski güncelerimi okudum, dünyam ne kadar değişmişse ben de o kadar değişmemişim. Hayatım paradoks zaten a.q. O zaman da öyleydi, şimdi de öyle. Al sana bir paradoks daha günce, artık kıvırır götüne mi sokarsın ne yaparsın bilmiyorum. Bir yanım düz olsaymış, basit olsaymış hatırım kalırdı zaten.
