18 Mayıs 2017, Perşembe
saat: 09:59
kaybettim be gunce
insanlarA olan guvenimi
anlasilacagima dair
saygiya dair
sevgiye dair
ask'A dair
annelige dair
babaliga dair
kaybettim be gunce
inancim yine buyuk bir darbe aldi.
evet iste simdi oluyor dedigim anda.
ruyamdaki gibi ciceklerim kurudu.
tam sicrayacagim bacagima asilan o seyde ne?
tam ucacagim kanatlarim nereye gitti? hic yok muydu?
bu koodinatlarda bu zamanda kadin olmak ve yurek tasimak cok zor. ya kadinligindan vazgececeksin ya da yureginden. cunku etiketlerin dogmadan belli.
yurecigin atmaya baslarken Aslinda kaderi ile yuzlesmeye hazir bile degilken koca koca penceli eller arasinda yok olmaya mahkum. bu bir kacinilmaz son. kadin olmayacaksin insan bellemiyorlar. kadin olmayacaksin mahkum ediyorlar.
korkuyorum gunce
soguk puslu bir gecede kadin olmaktan
yatagimdaki bosluktan
rahmimin olmasindan
ve varolmaktan
insansiz bir dunyada insan olmaktan
tercihlerimden
dusunmekten
uretmekten
korkuyorum artik
insani dusuncelerim buyuk bir darbe aldi.
ucurtmalar olmesin.
