30 Mayıs 2017, Salı
saat: 05:02
Bazen seni ve senden kalanları korumak için gözkapaklarımı indiriyorum. Uykuya ihtiyacım olmasa bile.Sadece seni korumak adına.Murakami'nin son romanında sadece uyuyan ve uyanmak istemeyen eri assay gibi.Vücudumun tüm fizyolojik ihtiyaçlarını minimuma indirip beni öldürmeyecek kadarını yapıp uykuya yatmak istiyorum.
Sana bakan bu gözlerim artık gördüklerine inanamıyor çünkü.
Ben hep senin güzelliğinle gözlerimin pasını silerken, pembe beyaz bulutların üzerinde yürürken,şimdi katrana bulanmış hiçlikte,dev bir bataklıkta debelenip senden kalanlarıda kirletiyorum istemeden de olsa.
Biliyorum yoksun, olmayacaksın da bundan sonra. Bunu idrak etmem yıllarımı aldı. Sanki birgün gene çıkacaksın karşıma gibi hissetmekten vazgeçti zihnim. Birgün seni Muallim Naci'de,İnşirah caddesinde yürürken görme ihtimalimin artık olmadığını anladım. Kalın kafalı olduğumdan değil bazen insanın kabullenmesi çok uzun zaman sürüyor tüm mesele bu.
Peki şimdi ne olacak, bundan sonra nasıl devam edecek. Devam etmek istiyormuyum.
Bu soruların cevabını aramak için sıradaki yolculuğa çıkıyorum.
Yol epey bozuk, yamalı ve kasisli. Sarsıntılı olacağı kesin. Gene de içimde hala bir umut.
www.youtube.com/watch?v=oRAd8nFmIiU
