28 Haziran 2017, Çarşamba
saat: 10:43
Marcos gidince nasıl olacak acaba hayatım çok merak ediyorum. Onun adına çok heyecanlıyım, kendi adıma da mutluyum çünkü en yakın arkadaşım istediği hayata doğru adım atıyor.
Bana verdiği diğer bir ise, pek gerçekçi olmasa da - bana çok gerçek geliyor bakmayın böyle dediğime - sanki biz hiç kopmayacakmışız gibi.
O kadar komik ki adam immunoloji çalışıyordu TREG falan. Ben de buna bone immunology congress varmış falan diyordum alanım değil diyordu. Değildi hakikaten. Hatta yaklaşık 1 hafta önce bone immunology çalışmak istemez misin ya falan demişmtim.
Neyse, benim kafamda olan şeyleri adamın almanyaya kaçabilmesi için adama sunuyorum. Ne bileyim işte he derse H. senpaiye falan sorarım diyordum.
Sonra 2 gün önce aniden mesaj attı, rheumatische forschung zentrum da birinin adını vermiş hocası. Çalışan kişi B cell çalışıyor gerçi bu TREGçi ama, abisi, X hastalığından çat diye bone a geçmesi ayrı komik - ki ben buna sürekli osteoartrit anlatırdım -, almanyada ileride benim post doc için başvurmayı düşündüğüm enstitülerden birine gidecek olması ayrı komik.
Aşırı sevindim o ayrı.
Gerçi gideceği belli değil ancak hoca bağlantısıyla girdiyse araya bence olur gib.
Zaten it gibi çalışkan baya da başarılı bi adam.
neyse
Konumuz bu değildi.
Şey gibi geliyor, sanki 4 sene sonra berlinde beni havalimanında marcos karşılar gibi geliyor.
Tabi benim kafam atıp da japonyadan sonra universidad de navarra ya başvurup çekip ispanyaya gitmezsem.
Öyle veya böyle, biz hep çok yakın arkadaşlar olarak kalacağız öyle hissediyorum. Aramızda kimseye anlatmadığımız sırlarımız kapalı kutu gibi, pandoranın kutusu gibi
:) Güzel ve işte hüzünlü
hüzün kelimesine takmıştı marcos, ezberlemiş fln.
abuk sabuk anlatmışlar internette.
derin bir gloom fln diye.
yok değil dedim nasıl açıklasam bilemedim
bi buluşunca kendi üzerimden anlatayım.
Tam olarak bu hüzün.
:)
www.youtube.com/watch?v=fiore9Z5iUg
biraz gençken tanışsaymışız avrupada falan aşırı eğlenirmişiz.
şimdi 4 sene sonrası diyorum fırlamalıklarımız genç olmadığımızı hatırlamamızla kesilecek gibi geliyor.
Sanki insan artık genç olmadığını kabul edince yaşlanıyor gibi.
Farkında değilsen hep gençsin fln fln
