28 Haziran 2017, Çarşamba
saat: 21:27
15,182 gün sonra baba olacağımı öğrendim. eşim 5 haftalık hamile. tabi ben bunu ondan önce öğrendim. tıp ve araştırma hevesim nedeniyle yarı uzman oldum bu konuda. güya benden habersiz test sonuçlarını alacaktı yer mi anadolu çoğunu.ondan önce sonucu aldım. önce inanamadı hiç belirti yoktu 17 gündür. ben ise belirti olmamasının daha iyi olduğunu araştırmalarım sayesinde biraz öğrendim. betahcg biraz yüksek,ikiz olma ihtimali olabilir dedi doktor ama sanmıyorum. önümüzde kritik 3-4 hafta var.
o değilde anneme görüntülü haber verdik. o kadar ağladı ki haberi alınca, sevineyim ağlayayım mı bilemedim. ama anladım ki bebeği kendim için değil annem için istedim. hayatın son demlerinde mutlu olmasını o kadar istiyorum ki, belki iyi evlat olamadım, bu bebek ona karşı olan ihmalkarlığımı gidermeyecektir farkındayım, sadece bu sözleri yazarken bile ağlayacak haldeyim ki baba olacağımı öğrenirken bile düz sevinmiştim. eşimin fedakarlığını gözardı edemem, başka bir oğlu olmasına rağmen benden cocuk yapmak için 10 aydır herseyi denedi. her iki kadına da çok sey borçluyum. biri beni doğurdu biri beni baba yapmak için çok uğraştı.
bazen seçim yada fedakarlık anları gelir, hayatı kendim için yaşayamayacağım anlardan biridir bu anlar, madem kendim için yapacağım birsey yok, beni mutlu etmek için fedakarlık yapan insanlar için hayatımı feda etmemim onlar için yaşamamım, onlar için kendi istek ve arzularımı dizginlemenin nesi yanlış.
bu yazıları yazarken beslediğim iki muhabbet kusum da saclarımın arasında oynasıyorlar,sanki bana destek oluyorlarmış gibi yazdıklarıma bakıyorlar. ilahi bir güç yada metafizik yada adına ne derseniz deyin, hayatımın en kritik anlarında, kırılma noktalarında her şey pamuk ipliğine bağlı iken, hatta hayatım sona erebilecekken işte ardı ardına herşey iyi gitti. bunu olasılıklara vursam açıklayamam.
şimdilik bu ilk günü baba olacağımı öğrendiğim bugünü sonuna dek yaşama hakkımı veriyorum kendime,eşime,anneme...
