03 Temmuz 2017, Pazartesi
saat: 05:06
Bugün tam 1 ay oldu o kapıdan çıkalı ve 2 telefon konuşması dışında başka bir iletişim kurmadım. Ne kadar yorgun olduğumu ve baskı altında yaşadığımı görüyorum. Baskı altında yaşamak bu kadar korkutucu olmamalı belki bu yaştan sonra ama bu kadar huzursuzluğu da bu yaş kaldırmıyor sanırım.
Yaşadığım gerginliklerden biri de eski ortağım. Camı çerçeveyi indirdi devrediyorum diye. O an skerim devrini mevrini diyip basıp gitmek istedim, babamı arayıp ben ski tuttum 30bin borcum var bana bak yoksa kendimi skicem en nihayetinde demek vardıda bu hayatta zaten daha ne kadar rezil edebilirim kendimi ona karşı diye düşünüp çok şansımı zorlamayayım dedim. Tolganın evine kıvançla görüşmeye gittim ve gisiş o gidiş 3 gün aralıksız cigara kürüyle kendimi sakinleştirip bugün gittim işe güce karıştım az biraz.
Kurtulmam lazım artık ve daha ilerisi için başka plablar yapmalıyım ama içimde hala banu bu kadar güçlüyken kafama göre de plan yapmak ihanet gibi geliyor. Dün erdemle konuştuğumda haftaya gelicek sanırım istanbu'a sanırım gelmesini beklemeliyim. Geldiğinde de ona açık olarak benden bi bok olmaz, olana kadar beklerim dersen sadakatimle yanındayım ama olmadığım her günü bana zindan ediceksen sana kaş'ta mutluluklar dilerim. Umarım diyebilirim bunu.
Babamı uğurlarken bekliyordum ve sıkılırken gündemi paylaşayım bari seninle dedim.
