25 Temmuz 2017, Salı
saat: 12:57
yaprakların ağaçları terk etme zamanı geldiğinde, içime bir ağustos yalnızlığı düşer.
sanki yıllardır toprak altında kalmışım da, hiç yazı göremeden bir sonbahar bitişine uyanmışım gibi bir boşluk oluşur içimde.
hiç tatmadığın bir sıcaklığı özlercesine, bir yaz tutkusu yanmaya başlar yüreğimde, ancak pek de bilemem iyi midir kötü müdür.
sanki yokluğa sunulan bir ağıt gibi, tanımlanamayan sözcükler yol bulur kalp atışlarımda.
nerede
ne zaman
neden yitirdiğimi bilemediğim, ve hiç hatırlamadığım bir bilinç kaybı yaşıyorum gibidir.
evet, evet bir çeşit bilinç kaybı olmalı bu
yoksa insan hiç bilmediği bir yerden başlayamaz değil mi
herkesin bir geçmişi olmak zorunda çünkü
