26 Temmuz 2017, Çarşamba
saat: 19:09
Güncem uyku ne önemli şeymiş.2 gün önce gece 1 gibi kalktım 6ya kadar çalıştım-oturdum.Yarı dizi izledim yarı çalıştım diyebilirim.Aslında az oturup bütünüyle çalışmam gerekirmiş çünkü 8 buçukta hayata aynı yerden başlamam gerekti ve bu olmuyormuş ya da benim için olmuyor bilmiyorum.Kimse hissiyatımı anlayamaz ben de kimseninkini.Belki benim ki Gilbertdendir. Kendimi açlıkla falan zorlarsam sarılık olabileceğimi söyledi doktor arkadaşım. Demek ki o kadar etkisiz değil hayata.
Neyse Akşam 10 gibi bitti pilim ve yattım, o saate kadar da bitiğim de işte dayandım. Bilge yanıma geldiğinde uyumak için konuşmasına falan azarı kaydım çünkü gücüm yok ve sinir yapıyor. Sabah 5e falan bisürü saat kurdum ama hiiç birini duymamışım.Bugün bi mutluyum.Uyku sen ne menem şeysin. Bi de Bilgenin küçüklüğündeki uykusuzlukları hatırladım aynı sinir ve sıkıntı ben de yine.Yok sanırım bi daha yapamayacağım gözü karartıp çocuk fln. Diyorum ya bence bendeki yorgunluk ve tahammülsüzlük fazla. Sanki diğerleri daha kolay atlattı benden.İşte kimsenin içine giremiyorsun. Elim ayağıma giriyor yani.Zaten boyun ağrılarım da cabası.
Ya Özgür burada bisiklet kiralama işine girişti.Bike me diye bi uygulama.Şehrin her yerinde sık sık var bisikletler, biyerden alıp diğerine brakıyosun.Dün okuldan eve gittim 3,5 km. Ne güzeldi ya,niye yapmamışım ben şimdiye kadar.Şehir de dümdüz zaten.Tamam o kadar bisiklet friendly değil ama bi Ankara da değil yani. Neyse gidene kadar süreyim diyorum. Buarada dönüşü aldık 21 Ağustos.Az kaldı güncem dönüyoruz.Sevinsem mi üzülsem mi bilemiyorum, garip duygular..
