06 Ağustos 2017, Pazar
saat: 12:36
anlatması zor
zihnimde dönenip duran
onca acı içinde yolunu kaybetmiş sesler
gelip kıyılarıma çarpıyorlar
hiç durmadan, bir lâhza ara vermeden
susturamıyorum, durduramıyorum
öğrendim sanıyorum türlü ıstırabı, hüznü
başa çıkamayınca anlıyor insan hatasını
ellerim yorgun ve titrek
kalbimde ve ruhumda yanık izleri
dokunduğun, iyice derinleşen
aguşum açık,
susup bir kenarda yine seni özlüyorum
ve gözlerimi seyredalarken buluyorum gözlerini
öylesine yakın ve sıcak
sonra, bir günah işlemişcesine
birden gözyaşlarına boğuluyorum
buruk bir hayat çünkü benimkisi
acını acıma kattığım
sustuğumuzda,
iki dudağımızı birbirine kenetlediğimizde
gönlümüz de aynı kertede bağlanıverse keşke birdenbire
içindeki derinliğin yoksunlukla takası pahasına
vazgeçtim ben kendimden
ey ruhumun sahibi,
en çok yakan sensin yüreğimi
çöl gibi uzanmaktayken önümde çaresizlik
konuşmak istiyorum,
sabaha kadar anlatmak, kursağımda birikenleri
avucumda sıkıca tuttuğum sevda sözlerini
bir o kadar kırılayazan hayallerimi
emanet edip gitme arzusundayken uzaklara
ademi muvaffakıyetler diliyorum kendime
nereye gidersem gideyim,
biliyorum zira dolaşacağımı her köşe bucakta
sen sen diye...
www.youtube.com/watch?v=CUk1bmn7YK0
