07 Eylül 2017, Perşembe
saat: 21:58
Burasının bir şekilde duruyor olması ve sana anılarını ve bir zamanlar tanıdığın şimdiyse hiç tanımıyormuş gibi davrandığın insanları hatırlatması ne kadar garip.
Evimde tek başına oturmuş televizyon izliyorum. Yarın sunmam gereken bir vaka sunumu var, eksiği çok, canım hiç istemiyor.
Bazen mesleğimden nefret ediyorum. Bir şekilde hastalarımdan kendimi izole edebiliyorum ama bir şekilde inanılmaz negatif hissediyorum kendimi. Kendimi yetersiz hissediyorum karşımda hüngür hüngür ağlayan bir hasta olduğunda. Neyse şimdi bundan bahsetmeyeceğim. Maç başladı görüşürüz.
