10 Eylül 2017, Pazar
saat: 01:42
Günler su gibi geçiyor. İşe dönmeme 2 ay kaldı :( oğluma daha bir sıkı sarılıyorum. Daha dolu dolu vakit geçirmeye çalışıyorum. O da haliyle daha da bağlı oldu bana. Yanında ayrıldığım anda ağlama krizi başlıyor. 2 hafta önce bronşuolit oldu yani bronşite dönebilen bir virüs nedeniyle 1 gecemiz öksürürükten çok kötü geçti neyseki hemen doktora gidince iğne hava derken çok şükür atlattık. 6. Ayımız da bitmek üzere Salı günü aşımız var. Halamla iyi anlaşıyorlar. Zaten halamdan sadece tek beklentim Yaman'a bakması. Yemek ev işi gibi şeylerin peşinden koşmasın ben bi şekilde halledicem. Oğlum başkasının kucağına gidince bile özlüyorum. Nasıl onsuz koca günü geçiricem hala bilmiyorum. Düşündükçe başım ağrıyo :(
Bugün eşimle başbaşa yemek yiyelim dedik ve tabi oğlumuz da yanımızda. Derken görümcem peşimize takıldı öyle sinir oldum ki. Benim eşim olacak saf biraz da ısrar etti. Bir ara yalnız kalınca konuştuk neymiş ablası yalnız kalmasaymış. Yahu ne yaşnızı her gün cirit atıyo sokaklarda ve 2 çocuğunu düşünmüyor şimdi mi yalnız kaldı dedim. Bizimki hem ablasına hem annesine kocalık yapıyor. Kıçları sıkışsın sıkışmasın benimki peşlerinde. Valla bu da benim gitgide öfke nöbetleri geçirmeme sebep oluyor. Bilmiyorum sonumuz ne olur diye ufaktan gözdağı verdim.
