10 Eylül 2017, Pazar
saat: 23:28
15 gündür uzuun bir tatildeydik.İlk durak Lviv.Hamileyken Venedik'e gittiğimizden beri gezmek için bi yere gitmemiştim galiba, bünyeme harika geldi. O dilini bile bilmediğin bi yerde turist olarak boş boş dolanma hallerini, o hafifliği, kaygısızlığı çok seviyorum.
Lviv harika bi şehirdi, küçük, sıcak, tarihi, yeşil, ucuz. Daha ne olsun ki zaten. Otel yerine bi apart daire ayarlamıştık, bebek için çok rahat oldu, hem otelden daha geniş, hem mutfağı var, rahat rahat yayıldık bi hafta. Bizim ufaklık inanılmaz mutluydu,daha yürümeyi beceremiyor ama tutuna tutuna, emekleye emekleye tüm müzelerde, kafelerde , sokaklarda istediği yeri özgürce turladı.Çimlerde yuvarlandı, bol bol oksijen aldı, yoruldu , rahat uyudu. Nefis bi tatildi, dönerken üzüldük.
Haftasonu çamaşır mamaşır yıkayıp, dinlenip yeni valiz hazırladık. Bu sefer istikamet Kemer.Uçak yerine arabayla gittik,hem yarı fiyatıdan bile ucuza maloldu hem de gidişte dönüşte gezdik, yayıla yayıla gittik.Bıdıkla ilk kez denize girdik, bayıldı bayıldı, bayıldı.Heyecanını, mutluluğunu tarif edemem.
Bu arada çocuk diğer insanların farkıan vardı. Bi yere girdiğimizde etrafında her kim varsa kendini sevdirmek için direk şova başlıyor, el sallamalar, gülücükler, öpücükler falan filan.Fazla sosyal bi kelebek olacak gibi. Henüz yürümeyi bilmiyor ama inanılmaz özgüvenli bi çocuk, bulduğu heryere tırmanıyor, kaydıraktan inince ters çıkmaya çalışıyor, kafede koltuğun sırt kısmına çıkmaya çalışıyor, müzede heykellerin önündeki basamaklara çıkmaya çalışıyor,gördüğü her merdivenden inmeye ve çıkmaya çalışıyor. En son bizi sahilde bırakıp tekbaşına emekleye emekleye denize gidip suya kendi kendine girince yok artık dedim.Adam orda minik bi taş buldu tutunacak, onun etrafında defalarca döndü,oturdu, kalktı,suda çırpındı, güldü eğlendi.1 yaşında bi çocuk için belki de bunlar normaldir bilemiyorum ki etrafımda pek küçük çocuk yok.Annelik psikolojisi de böyle bişey sanırım, herkes kendi çocuğunu süper çocuk gibi görüyor:) Hayatta en gıcık olduğum şeyleri ben de başkalarına yapmıyorumdur inşallah.
Yarın yeniden iş var. Yüzlerce mail ve alınması gereken kararlar beni bekler. Pöfff sıçanzi.
