19 Eylül 2017, Salı
saat: 11:33
bu çocuk büyüdükçe kendimi daha çok baba gibi hissediyorum. artık daha çok oyun istiyor, yanında bulunulsun istiyor, elinden tutup bir yerlere götürüyor ve en güzeli durup durup "babba" diyor. :)
o "babba" dedikçe ben mest oluyorum,
o kıkır kıkır güldükçe daha da...
başkalarından duysam yanlış olarak nitelendireceğim şeyleri artık yapmamaya gayret ediyorum.
daha dün dirseğime kadar boyuyla ellerimde salladığım çocuk şimdi kocaman oldu elde avuçta durmuyor..
zaman geçtikçe eskiyle daha çok mukayese yapıyor ve büyüdüğünü gözlerimle görüyorum..
bu da yaşlandığımı hissettiriyor bir yandan, fakat bundan şikayetçi değilim. yaş takıntım yok çok şükür.
daha küçükken, annesine daha çok ihtiyaç duyuyorken gelmezdi pek Ozan bana. şimdi ise öyle değil... ki bu durumdan endişe duymadım da değil..
bizlere çok bağlı olmasın istiyorum, kendi ayakları üzerinde durabilsin, yeri geldiğinde ailesi olmadan da kendi kendine yetebilsin istiyorum. bunları düşünmek için çok erken biliyorum, sadece umuyorum.
her şeyi sorgulasın, körü körüne kapılmasın hiçbir şeye. sorulduğunda "işte bu nedenle" diyebilsin.
her şey bir yana, Ozan benimle arkadaş olsun.. ben de ona asla küsmeyecek bir dost..
