21 Ocak 2026, Çarşamba
saat: 23:36
Bugün bir anlamda önemli bir gün oldu.
Sanırım 2 yıl sonra ilk kez bir şey yazdım. Kelimeler, google arama geçmişimden ibaretti.
En son iki yıl önce, speedden günlerce uyumadığım bir gün, Katarın Londradaki büyükelçisine "sizi de sikerim çölünüzü de sikerim" minvalinde bir mail yazıp binlerce euro kaybetmiş ve gayet yerinde bir kararla keyboardumu almancaya çevirmiş ve yazabileceklerimi kendimce sınırlamıştım.
İki yıldır sadece bir kere- babam kalp krizi geçirdikten sonra- kardeşimle bir aile etkinliğinde, babama nefes egzersizi yaptırmaya çalıştığımızda, annem babam ben ve kardeşim, doğup büyüdüğümüz evde "dört alıyoruz, üç tutuyoruz beş veriyoruz" diyip nefesimizi tutarken; 40 yıldır ailecek huzurla yaptığımız tek etkinliğin nefes alıp verme olmasını fark etmem karşısında, gözlerimden yaşlar gelene kadar gülmem dışında, gülmedim de.
Bugün yazıyı bitirip teslim ettim. Ortalamanın altındaydı ama sabah kendimi bugün aşağılamayacağıma ikna ettiğim için çok da sert olmayacağım. İki yıl duran bir kafa için fena değildi.
Sonra tik toktan anne-oğul videoları izleyerek bir başka gülme krizine girdim. Sonra kafamda komik anlar belirmeye başladı.
Her gün güldüğümüz o günleri çok özledim.
Sonra Efes Pilsene yapılmış senden daha güzel reklamını izleyip ağladım.
Duygularım torbacı olmayınca algoritma ile şekilleniyor.
Neyse buraya not düşeyim.
