30 Ocak 2026, Cuma
saat: 10:17
Bir yıl önce bugün çok zor bir gündü.
Her geçen gün biraz daha zorlaştı.
Eksik kalarak yaşamak ve o eksikliğin hiç bitmemesi…
İnançlı biri olmak işe yarıyor bu dönemde.
Vakit saat geldiğinde nefes alma süren dolmuştur. Ne hasta olmak ne de yaşlı olmak zorunda değilsin, bir sebep olur ve nefesin kesilir.
Ettiğimiz dualar, kendimiz için sanki.
Annem kendi dualarını, ibadetini yapıp gitmişti umarım istediklerinden daha fazlaları ile ödüllendirilir.
Bir yıl boyunca biz idare ettik onsuz. Bundan sonra da nefes almamız bitinceye kadar böyle.
Hayat garip bir şekilde ilerliyor. Bu hafta izinliyim telefonum üç gündür. Dokuz buçuk gibi çalıyor. İzinde olmak demek geç kalkmak demek benim için ama olmadı. Bugün 10 gib arandım, daha makul bir saat oldu. Bir arkadaşımdan haber alamıyorum. Evden çıkmış gitmiş ama nerede bilmiyoruz. Telefonu evde kalmış. Aradım ama evdekiler meşgule attılar. Bu günlerde kafamın bunlara takılması iyi de oldu sanki. İnşallah, kötü bir şey yoktur. Karı koca kavgasıdır ve barışırlar hemen. Artık bir haber gelsin bir gün oldu.
Bemde haberler böyle pazar günü kürkçü dükkanına dönerim. Yine çok rüya görmeye başladım. Güzel şeyler olsun inşallah.
