02 Şubat 2026, Pazartesi
saat: 01:32
Her şey değişiyor, Her şey eskiyor ve yenileniyor. içeriden dışarıya ve dışarıdan içeriye bir hareket ile yaşam deviniyor.
Ben de payıma düşeni alıyorum sanırım bu değişim rüzgarından. Daha isteksiz, daha bezgin, daha durgun ruhum.
İnsanlar duygulardan arınmaya büyümek diyorlar. Ve ben babam gittiğinden bu yana ilk defa (sanırım), bugün büyüdüğümü hissediyorum.
Artık içimde şevkle seven bir kız çocuğu yok, şiirler yazıp duran sesi gitti kulağımdan Ceren'in. Hevesle dostlarını arayıp, küçük sohbetlerde mutluluklar büyüten Ceren yok. Gülerken gözbebeklerim parlardı.... Benim ışığım, artık yok.
Şöyle durup baktim uzaktan kendime; ve şu soru yankılandı zihnimde:
"Sadece Ceren olduğum için sevildiğim oldu mu hiç?" Öylece dursam mesela sadece, kim kaldırdı yanımda beni seven?
Ne cok şey aldınız her biriniz benden! Ve ne çok eksilttiniz içimdeki sevinci.
Bahçesinde papatyalar açan bahçemin, kuş cıvıltıları ile şenlenen ağaçları ve toprağa nefes veren solucanların oyduğu küçük delikler... Tahta çitleri gıcırdayan sınır çizgisi kalbimin... Başımın üzerinde durmadan geçen ve zaman zaman kalbimin ritmi ile uyumla akan bulutlar... Saçlarımı yüzüme bir Tokat gibi çarparken asla hicap etmeyen rüzgar ile yanaklarımı okşaya oksaya yakan yaz güneşi...
Ve tüm bunları kendi penceresinden yorumlayan ruhum!
Ne kalır bizden geriye, şimdi sussa, uyumla yankılanan sesi içimizin!?
Ne diyordu Yavuz Çetin;
"Benden sizden biri yaratmayı nasıl başardınız?"
saat: 01:38
Kalbim artık rastgele sevilmeyi kabul etmeyecek kadar büyüdü
