14 Temmuz 2026, Salı
saat: 12:03
Guncem,
03-09 Temmuz arasi Antalya yaptim kendim. Evlendigimden beri ilk kez kendi basima Turkiye'ye gittim, cok iyi geldi, insanin buna gercekten ihtiyaci var.
David bir iki gun kiskandi falan ama sonra rutine bagladi, kiskanma sebebi de kendi UK'de, ben Antalyadayim, oyle tipik erkek kiskanmasi degil, cocuk kiskanmasi. Ben kendim burada ne yapacagim dedi bana, 43 yasinda adam. Anasiymisim gibi bagimli olacak bana biraksam.
Ya aslinda guzel bir sey, yani her seyi beraber sikilmadan yapmak, konusabilmek, beraber yapabilecegin hobilerinin olmasi vesaire. Biz arkadas gibiyiz onunla. Ama iste derdi bitmiyor amin oglunun, cok bunaliyorum sonra ben. Artik dinlememeye, ciddiye almamaya, gozlerimi devirmeye basladim.
Ya isin enteresan tarafi, hic baska kimsede de gozum yok. Yani David'e inanilmaz asik falan degilim, tabi ki seviyorum, beraber vakit gecirmeyi seviyorum. Eski Eylul'e bakiyorum, ucana kacana, affetmez. Simdi bakiyorum, yani umrum degil, herhalde doyuma ulasmisim. Evlilik hayatini ve rutini cok sevdim nedense. 34 sene kaosun ardindan duzen bana cok iyi geldi.
Inanilmaz kendime odagim, sporum-diyetim artik yasamim oldu, simdi kas yapmaya odaklandim, boyle kollarim bacaklarim karnim falan kutur kutur kas olsun istiyorum. E tabi zaman aliyor, artik baya atletik gorunuyorum ama elit sporcular gibi gorunmek istiyorum.
Yani degisik bir evre, daha once yasamadigim bir evre su donem. Neden mesela hicbir erkegi begenmez oldum, veya neden kimseye kendimi begendirme derdim yok? Bu evlilik etkisi mi?
Ben oyle domestik bir kiz da degilim halbuki, kafa yapim da oyle degil, ama inanilmaz bir es oldum amk. Kiymetim bilinsin bilinmesin, o kisimla ilgilenmiyorum. Ben kendime sasiriyorum, 35imden sonra boyle asiri duzenli, hamarat bir insana donustum.
Herkes benden bitik bir insan bekliyordu, bence tabi, ben asla oyle hissetmedim kendimle ilgili, bolca hayatimi yasamak istedim zerre pismanligim yok, kimseyi de takmam yani. Ama tip aykiri, sekse duskun, iliski evlilik istemeyen/tutturamayan, cabuk sikilan, disiplinsiz, gec saatlere kadar oturup sabah uyanmak bilmeyen, icen sican birinden bir anda 180derece donerek inanilmaz duzenli, disiplinli, saglikli yasam kasan, evli bir insan oldum.
Ha isimde gucumde hep iyiydim, hep o konuda istekli ve azimli oldum, kendimi gelistirme, okuma, calisma, is ahlaki vesaire, onlara zaten girmiyorum.
Ama ozel hayatima bakarsam travmalarimi iyilestirdim, psikolojimi duzelttim. 35inden sonra delirenlerin aksine, 35inden sonra duzene girdim.
Isin enteresan tarafi o annemin "ornek" olarak kullandigi insanalrin hepsi ama hepsi sicik vaziyette. Bundan keyif almiyorum tabi ki ama hayat cok enteresan bunu demek istiyorum.
Ben guzel seylere suruklenecegime ve hep hayatin beni dogru yone savuracagina inandim. Bu olurken de keyif aldim amk. Istedigimi yaptim, istedigimle yattim, sacimi istedigim renklere boyadim, istedigim dovmeyi yaptirdim. Oh iyi ki de yapmisim. Simdi de icimde bir sey kalmadi, duruldum, sakin, dingin bir insana donustum.
Neyse ya, overthinking time. Cok da onemli degil :) Derdimi sikeyim.
Antalya'da baya bir arkadasimi gordum, babamlarla vakit gecirdim, sacimi yaptirdim, 2 yeni dovme yaptirdim, denize girdim, hafta ici de calistim amk, laptopumu yanimda goturmustum.
Daha sik kendi basima gidicem tatile.
