|
17 Kasım 2026, Salı
saat: 09:55
GEVREK Berber dükkanındaydılar. “Ya kazanacağım, ya kaybedeceğim.” dedi Rüştü. Burnundan soluyordu, gözlerini Rambo gibi kısmış, uzağa bakıyordu. Zaten başka ihtimal de yok dedi Selman. Büyüsünü bozduğu anın farkında görünmüyordu. “Sonuçta turşu suyu challenge bu abi, berabere bitmiyor. “ Rüştü etkilenmiş görünmüyordu, hatta Selman’ı duymamıştı bile. “Bütün mahalleli görecek, Rüştü aslında kimmiş. Herkes bilecek! Geçen yıl bir aksilik oldu. Kem gözlü Nadire’nin nazarına geldim. Ulan insan turşu suyu içerken birden ağlamaya başlar mı? O an ne oldu, neden öyle oldu bilmiyorum. Ama bunun arkasında bir şey var, belki bir büyü?” “Belki de bir hüzün vardır Rüştü abi.” dedi Selman. Zuhal Olcay doksanları gibi dükkanın camından uzağa bakıyordu. “Ya hadi be Selman, hadi ya. Kalkıyorsun ve bir çay koyuyorsun hemen” diye astın ast, üstün üst olduğunu hatırlattı kalfasına. * * * Turşu suyu challenge’ı o cumartesi akşamı, Hacı Bekir’in çay ocağının önünde yapıldı. Adı “challenge” olmasının bir sebebi vardı: Hacı Bekir bu yıl kavanozları Maraş’tan getirtmişti ve içindeki sirke miktarı yüzünden Nuri, tadına bakıp bir hafta konuşamamıştı. Kural yine aynıydı: bir bardak, tek nefes, yüz buruşturmak yok. Rüştü yarışmaya berber önlüğüyle geldi. Önlüğü çıkarmayı unutmuştu, ya da unutmuş gibi yapıyordu. Selman “Abi, önlük,” dedi. Rüştü cevap vermedi. Masada beş bardak vardı. Rüştü’nün karşısında Sedat duruyordu, geçen yılın üçüncüsü. Sedat o gün üçüncü olduğuna öyle sevinmişti ki madalya diye ona verilen simidi yemeyip evde çerçeveletmişti. Yanında Tahsin vardı, geçen yılın ikincisi. Tahsin bir saniye farkla kaybetmişti ve bunu hâlâ hesaplıyordu, gerekirse iki saniye olduğunu bile söylüyordu. Dördüncü, kimsenin tanımadığı kasketli adamdı. Beşinci ise Nadire. Geçen sene birinci olan Nadire değildi. “Birinci, Rüştü’nün ağlayarak yarışı terk ettiği yıl en iyi süreyi yapan Osman’dı ve Osman bu sene askere gitmişti. Rüştü bunu kendi lehine bir işaret saymıştı. Ama mahallede Rüştü’den başkası öyle saymamıştı. “Bak,” dedi Rüştü, gözünü Nadire’den ayırmadan, dişlerinin arasından. “Nadire yine bana bakıyor.” “Abi, herkese öyle bakıyor, gözü o şekilde.” “Bana başka bakıyor.” Nuri düdüğü öttürdü. İlk yudumda Rüştü’nün gözleri doldu. İkincide kulaklarının ucu kızardı. Üçüncüde bütün yüzü bir tek noktaya çekildi, ama dişini sıktı, bardağı dibine kadar bitirdi. Tezgâha vurduğunda bardak çınladı, mahalleye gevrek bir sessizlik çöktü. Rüştü ellerini havaya kaldırdı. Kimse alkışlamıyordu. Çünkü Nadire daha önce bitirmişti. Hem de öyle bir bitirmişti ki. Son yudumu indirdiği an bardak elinden düştü, ayakları yerden kesilir gibi oldu, başı geriye yıkıldı, omurgası yay gibi gerildi. Boğazından önce incecik bir hırıltı çıktı, sonra gövdesinin çok daha derinlerinden, mahallenin hiç duymadığı bir ses yükseldi. Gözlerinin akı gözüktü, parmakları havada kıvrıldı, çay ocağının camı titredi. Bir saniye boyunca Nadire’nin içinden geçen şey turşu suyu değil, belki on yıllık bir kinin, bir ağlamanın, bir ismin çıkışıydı. Sonra bir anda her şey bitti. Nadire omuzlarını indirdi, derin bir nefes aldı ve sakin sakin gevrek simidinin ucunu kırıp ağzına attı. Mahalle bir ağızdan bağırdı, çocuklar zıpladı. Sedat bile “Helal olsun abla!” dedi. Tahsin ise saatine bakıp “Bu, bence yine iki saniye, helal be bana” diye mırıldandı. Rüştü yavaş yavaş ellerini indirdi. Bardağa baktı, sonra Nuri’ye ardından Nadire’ye çevirdi kafasını. Önlüğünü düzeltti. “Selman,” dedi, sesi alçaktı. “Bu bardağı kim doldurdu?” “Hacı Bekir abi, hepsini o doldurdu.” “Hepsini. Ama benimkini diğerlerinden önce doldurdu. Bak benimki duruyordu, ötekiler yeni açıldı. Benimki bekletildi. Anlıyor musun Selman?” “Abi, sıra öyle geldi herhalde...” “Sıra öyle gelmedi. Benim turşu suyu ağzıma gelene kadar gazını kaybetti. Ekşi kalmadı, sadece sert kaldı. Biliyorsun, ekşi ile sert aynı şey değil Selman! Eşki şert demek mi yaaa!” Ağzından mor sular saçarak sinirleniyor, kelimeleri birbirine vuruyordu. “Nadire’nin bardağı taze açıldı. Bunu herkesten gizlediler Selman!” Gözlerini kısmış, bir komplo teorisi anlatıyordu. Selman bir şey demedi. Hacı Bekir çayını karıştırıyordu, gözlerini kaçırarak... Biraz da gülüyor muydu ne? Rüştü önlüğünü çıkardı, katladı, Selman’ın koluna astı. Ceketini omzuna attı ve karanlığa doğru yürüdü. Beş adım sonra durdu. “Bir şey daha fark ettim Selman,” dedi, dönmeden. “O bardağın ağız çapı. Ben ona dudağımı koyarken anladım. Bu bardak herkese göre değil. Sadece benim ağzıma göre yapılmış. Bu mahallede kimse benim ağzımın ölçüsünü bilmez. Biri bilmiş. Biri bu bardağı sırf beni yenmek için sipariş etmiş.” “Abi, bu bardaklar Hacı Bekir’in çay bardakları. Hepsi aynı.” “Hepsi aynı. Tabii aynı.” Rüştü başını yavaşça salladı. “Hepsini aynı yapmışlar ki ben anlamayayım.” Gece rüzgârı berber önlüğünün ucunu kıpırdattı. Rüştü karanlığın içinde kaybolurken Nadire arkasından usulca seslendi: “Rüştü abi, simit kalsın mı sana?” Rüştü bir an durdu, sonra yürümeye devam etti. “Kalsın,” dedi. “Ama içine bir şey koymadığından emin ol, Nadire.” Bütün mahalle Rüştü’nün arkasından boka bakar gibi bir ifadeyle kalakaldı. etyen. | ||
|
|
||