18 Kasım 2026, Salı
saat: 00:27


Artık nasıl göründüğünü yönelik duyarliligimi kaybettigim bir zamandayim, belki de gitgide azalan goeunurlugumun etkisi. Bir şekilde var oluyorum, am bu varoluş kim tarafından nasıl algılanıyor, ne yaratıyor hiç bilmiyorum. Bir şeylere git demek çok kolay, bir şeyleri reddetmek de çok kolay. Ya da kayıplar çok kolay.
Tabii hala elle tutulur bir şeyler var, kaybolmasından haz etmeyecegim, ama onlar da artık en temel şeyler.
Böyle bir hal.
Hem iyi hem kötü.
Yapmak istediğim şeyi yapmayı sürdürüyorum, inatla. Bütün dünya bana sırtını dönmüş ve "yapman için sana hiç bir yol bırakmıyorum" derken, ben "çok da umrumda senin bıraktığın yollar" diyorum. Hala.
Seni, onu, bunu mutlu eden en temel şeylerden yoksunum. Belki sivri biri olduğum içindir. Belki de değil. Bilemem. Ama bu yoksunluga rağmen, mutluyum.
Ya tam tersi olsaydı?
Bir de pişmanlık meselesi var.
Ben hep pişmanlığı bir güçsüzlük olarak gördüm sanırım. Şimdiyse, güçsüzlük falan pek umrumda değil. Pişmanlık da sadece yorgunluk. Pişman olmaya ayıracak enerjim yok.
Bildiğimi okuyorum. Okumaya devam. Gözlerim bozulana kadar. Ya bildiğim yanlışsa? Ona da yapacak biseyim yok arkadaşım.
Ben yanlış bir insan isem, yanlış bir insanımdır. Ben buyum. Zaten doğru yanlış da göreli.
Fakat, kalbimin kirilabildigi, ya da başarısız hissedebildigim zamanları özledim.

istanbul